Op maat

Vandaag ben ik bezig geweest met een stukje voorbereiding. Voorbereiding van wat Passend Onderwijs heten gaat en wat wij daar als school mee te maken zullen krijgen.
Toeval wil dat ik ook kennis heb mogen maken met een prachtig simulatietool, dat je als team in staat stelt om uit te vogelen waar je als schoolorganisatie nu precies staat in de specifieke zorg voor de leerling.

Die tool, Kind op de Gang © genaamd, brengt inzicht in de specifieke competenties en vaardigheden van iedere afzonderlijke onderwijsprofessional en van het team als geheel. In een dag heb je inzicht in wat je wel en wat je (nog) niet kunt als school.

Allemaal prachtig natuurlijk. Passend Onderwijs, zorgplicht, geen uitval meer, álle kinderen een kans in het maatschappelijke leven, en met zijn allen een diploma vóór je 23e.
Het werken met Kind op de Gang ©, Passend Onderwijs, verbeteren van de zorgstructuur in de school, vereist natuurlijk meer dan een studiedag of een gelezen boek.
Het vraagt samenwerking, openheid en kwetsbaarheid. Want laat maar zien wat jij denkt wel te kunnen en vooral, wat niet. Geef maar aan wat jij, de onderwijsprofessional, dan nodig hebt om dat te leren, te weten en te handelen, zodat je beter in staat bent om álle kinderen het juiste aanbod te geven.

En aan de andere kant willen we graag dat het kennisniveau opgeschroefd wordt, moeten Cito eindresultaten in de marge scoren die “van de omgeving verwacht mogen worden’. Maar hoe dan? Hoe als je aan de ene kant wilt dat het reguliere onderwijs voor álle kinderen haalbaar moet zijn, maar aan de andere kant de wens uit om de gemiddelde kennisscores te verhogen? Ik kan me er wel iets bij voorstellen, maar ik zie in ons veld de versnippering toenemen. De verdichting op de S(B)O scholen, scholen voor hoogbegaafden, ondersteuningsklasjes, een begeleider voor dit en een begeleider voor dat. Is dat de zorg op maat? Of is dat de zorg opmaat?