Ze zit nu in groep 5 en heeft een ‘achterstand’ van zo’n 11 maanden.
In groep 3 al kondigde mijn zus aan dat de letterherkenning niet zo lekker op gang kwam. En zoals het dan in de gemiddelde basisschool gaat, kregen zij en haar man te horen dat ze ‘rustig moesten afwachten’. Het zou wel loslopen.
Nou, dat deed het dus niet.
Inmiddels zijn we bijna twee jaar verder en in het eerste rapportgesprek (ook zoiets) kregen de ouders te horen dat hun kind voor remedial teaching aangemeld zal worden en groep 5 nog een keer over zal doen. Overigens was dit nieuws ook aan het kind zelf medegedeeld.
Goed voor je motivatie, denk ik dan. Eérst word je verteld dat je het best wel kan, beter je best moet doen (want het ligt altijd aan het kind, niet de omstandigheden), en dan ben je twee jaar ploeteren verder, krijg je in december al te horen dat je straks in juni van dit schooljaar niet over zal gaan.
“Ze is waarschijnlijk dyslectisch”, zei mijn zus. “Ze maakt van die omdraaiingen, spellend lezen, rekenen en spellen gaan ook niet lekker”.
En dan moet je weten dat mijn zus géén onderwijsprofessional is, maar gewoon een ouder die bij haar kind betrokken is.
Afgeserveerd werd ze, mijn zus. Door de leerkrachten van de school.
Er was niets aan de hand, volgens hen. Het kind stelde zich aan en bovendien was een dyslexieonderzoek veel te kostbaar. Er was budgettaire ruimte voor twee onderzoeken per jaar (op een totaal aantal kinderen van 200). En zij kwam er per definitie niet voor in aanmerking.
Bovendien, zo betoogde een van die onderwijsmammoeten aldaar, wat zou het opleveren, zo’n etiketje en dan weten dat ze dyslectisch is.
Ja, wat zou het opleveren. Wat zou het opleveren als je je eens zou verdiepen in hoe kinderen tot leren kunnen komen, zich vaardigheden, kennis en attitudes eigen maken die hen tot een volwaardig volwassendom brengen. Volgens mij is dat een kernopdracht van het werk dat je bent aangegaan als leerkracht. Een opdracht waaraan je je verbonden hebt met en door de werkgevers in je vak: die ouders met hun kinderen.
Want laten we eerlijk zijn, als ouders geen kinderen zouden hebben, zat je zonder werk.
%5B1%5D.JPG)
5 reacties:
Als de basisschool de mogelijke dyslexie niet wil onderzoeken, kan je zus het toch zelf regelen? Dat hoeft niet via school.
Een dyslexie verklaring kan voor de toekomst van dat meisje een hoop schelen, hoor.
En als het geen dyslexie blijkt te zijn, is het ook goed om dat zo snel mogelijk te weten.
Remko,
natuurlijk, ze kan het altijd zelf laten doen (ong 1000,- wat bij constatering van lichte vormen van dyslexie niet van de zorgverzekering betaald kan worden). waar het mij méér om gaat is dat school geen gehoor geeft aan de zorg (van kind en ouder), want er is blijkbaar wel ruimte om te constateren dat ze 11 maanden achterloopt. rest de vraag: hoe komt dit? aan de ene kant weigeren om een etiketje (norm) te willen plakken, aan de andere kant de norm (11 maanden achterstand) wél toepassen. Waar komt dit toch door?
groet
vandenBerg
Ja, het is soms best erg, met juffen. Hoe kan iemand zeggen dat 11 maanden achterstand geen probleem is? Dat wil zeggen dat ze volgend jaar in een nieuwe groep al een maand achterloopt. Wat zegt een directie daarvan?
En hoe houdt een kindje dat vol?
@ Elke,
De directie doet wat zij geleerd heeft: achter je mensen staan en slecht luisteren naar de ouders.
Mijn nichtje heeft er tot nog toe geen last van (althans niet zichtbaar). Het is een vrolijk kind, uitgelaten, speelt lekker en gaat zo haar gangetje...
Volgens mij vinden we allebei dat 'achter je mensen staan' er anders uitziet dan roepen 'niks aan de hand, doorlope mense!'.
Toch?
(^_^)
Een reactie plaatsen